Στους αγώνες υπεραποστάσεων, η απόδοση δεν κρίνεται από το πόσο αντέχεις να υποφέρεις, αλλά από το πόσο αργεί να καταρρεύσει η μηχανική σου. Η μυοτενόντια αντοχή δεν φαίνεται στα splits, δεν μετριέται εύκολα, αλλά καθορίζει ποιος συνεχίζει να κινείται όταν οι ώρες περνούν και επιφέρουν επιβάρυνση.
Μεταξύ των δρομέων, αλλά και στον γενικό πληθυσμό, είναι διαδεδομένη η αντίληψη ότι η επαναλαμβανόμενη επιβάρυνση οδηγεί αναπόφευκτα σε φθορά των αρθρώσεων, ιδιαίτερα στο γόνατο. Ωστόσο, τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι οι αρθρώσεις δεν λειτουργούν σαν παθητικά μηχανικά εξαρτήματα που χαλάνε με τη χρήση, αλλά αποτελούνται από ζωντανούς ιστούς που ανταποκρίνονται και προσαρμόζονται στη μηχανική φόρτιση, ανάλογα με το πόσο συχνά, πόσο έντονα και με ποιον τρόπο αυτή εφαρμόζεται
Οι γιορτές φέρνουν χαμένες προπονήσεις, παραπάνω φαγητό και… ενοχές. Τι λέει όμως η επιστήμη για την αποπροπόνηση, τα «spikes» φόρτου, το κρύο και τον ύπνο; Ένας πρακτικός οδηγός για να τρέχεις έξυπνα — όχι ενοχικά.
Φανταστείτε το σώμα σαν μια μηχανή που ξεκινά αργά από την ακινησία, έτοιμη να κατακτήσει δρόμους και μονοπάτια χωρίς να χαλάσει. Η προθέρμανση ξεκινά με την καρδιά να χτυπά πιο γρήγορα, καλώντας όλους τους ιστούς σε δράση, στέλνοντας παλμούς αίματος πλούσιου σε οξυγόνο προς κάθε μυ και ιστό
.jpg)
Η αλήθεια είναι πως και το άνω μέρος του σώματος παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση, την οικονομία της κίνησης και την πρόληψη τραυματισμών, παρότι πολύ συχνά το αφήνουμε εκτός προπονητικού πλάνου, καθώς το θεωρούμε δευτερεύον. Παρόλα αυτά η προπόνηση άνω μέρους δεν είναι κάτι ‘’έξτρα’’, είναι απαραίτητο και αναπόσπαστο κομμάτι ενός πλήρους προγράμματος για κάθε αθλητή αντοχής.
