Τα νέα μας

Η γρήγορη αγωνιστική επιτυχία στις υπεραποστάσεις είναι εντυπωσιακή, αλλά συχνά κρύβει μια παγίδα: να προηγείται η επίδοση της αθλητικής ωρίμανσης. Όταν η προετοιμασία εγκλωβίζεται αποκλειστικά στη συσσώρευση χιλιομέτρων, παραμελώντας τη νευρομυϊκή θωράκιση, την ουσιαστική αποκατάσταση και την ψυχολογική ισορροπία, η εξέλιξη δοκιμάζεται. Μια προπονητική ματιά στη βιομηχανική, τη φυσιολογία και τη «βιωσιμότητα της απόδοσης» στον χρόνο.

Και ενώ τρέχεις και νομίζεις πως επιτέλους τα πράγματα δένουν, τα χιλιόμετρα ανεβαίνουν και οι χρόνοι αρχίζουν να πέφτουν, εμφανίζεται ένας πόνος που δεν τον περιμένεις. Μικρός, σε ένα σημείο: στην κνήμη, στο πάνω μέρος του πέλματος ή βαθιά στον γλουτό. Την πρώτη φορά τον προσέχεις στα τελευταία χιλιόμετρα και τον ξεχνάς μέχρι την επόμενη προπόνηση. Δύο εβδομάδες μετά τον συναντάς νωρίτερα, και σε λίγο καιρό σε ακολουθεί και στο περπάτημα.

Πώς αλλάζει ένας αγώνας όταν το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι η απόσταση, αλλά το υψόμετρο; Στο XTERRA Comapedrosa της Ανδόρρας, στα 36 χλμ. με +3.500 μ. θετικής υψομετρικής, κάθε ανάσα, κάθε ανάβαση και κάθε τεχνικό πέρασμα απαιτούσαν διαφορετικές αποφάσεις. Μια προσωπική εμπειρία από έναν αυθεντικό skyrace που δοκιμάζει τόσο τη φυσιολογία όσο και τη στρατηγική του αθλητή.

Η Ζώνη 2 έγινε το μεγαλύτερο trend της προπόνησης αντοχής. Ήταν όμως πράγματι η «ιδανική» ένταση ή απλώς η πιο εύκολη να υιοθετήσουμε; Με αφορμή τη νεότερη βιβλιογραφία, εξετάζουμε γιατί ένα χρήσιμο εργαλείο μετατράπηκε σε δόγμα και γιατί η αποτελεσματική προπόνηση δεν ξεκινά από τις ζώνες, αλλά από τον άνθρωπο.

Τρέξιμο με γυμνά πέλματα: είναι τελικά καλύτερο; Το barefoot running δεν είναι ούτε θαυματουργή λύση ούτε επικίνδυνη μόδα. Είναι ένα προπονητικό εργαλείο που αλλάζει τη βιομηχανική του τρεξίματος, μεταφέρει τα φορτία σε διαφορετικούς ιστούς και απαιτεί χρόνο προσαρμογής. Τι λέει πραγματικά η σύγχρονη βιβλιογραφία και σε ποιους αθλητές μπορεί να έχει θέση;