Γράφει ο Δημήτρης Τυπάλδος, αθλητής της ομάδας:
"Το XTERRA Comapedrosa Marathon (36 km, +3.500 μ.) αποτέλεσε μία από τις πιο απαιτητικές εμπειρίες ορεινού τρεξίματος που έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Ο αγώνας, που φιλοξένησε το XTERRA Trail Run World Championship, είχε εκκίνηση και τερματισμό στο γραφικό χωριό Arinsal της Ανδόρρας, στα 1.450 μέτρα υψόμετρο. Η υψηλότερη κορυφή της διαδρομής έφτανε στα 2.942 μέτρα, ενώ το μέσο υψόμετρο κινήθηκε γύρω στα 2.200 μέτρα, επιβεβαιώνοντας τον αυθεντικό skyrace χαρακτήρα του.
Οι καιρικές συνθήκες ήταν σχεδόν ιδανικές. Μόνο στις υψηλότερες κορυφές η θερμοκρασία έπεφτε αισθητά, με μέτριο άνεμο και ομίχλη να δημιουργούν ένα σκηνικό που έκανε το βουνό ακόμη πιο επιβλητικό.
Η πρώτη πραγματική πρόκληση, όμως, είχε γίνει αισθητή ήδη από την προηγούμενη ημέρα. Η αραιότερη σύσταση του οξυγόνου ήταν εμφανής και, καθώς ο αγώνας ανέβαινε πάνω από τα 2.000 μέτρα, οι αναπνοές γίνονταν ολοένα πιο δύσκολες. Το ελαφρύ αίσθημα υποξίας με ανάγκασε να αναθεωρήσω από νωρίς τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριζόμουν τον αγώνα και την κατανομή της ενέργειάς μου. Σε αρκετά σημεία, το power hiking δεν ήταν παραχώρηση, ήταν η πιο αποδοτική επιλογή.
Η συνολική θετική υψομετρική ήταν δυσανάλογη για τη συνολική απόσταση, ειδικά αν τη συγκρίνει κανείς με έναν τυπικό ορεινό μαραθώνιο. Όπως είχα ήδη διαπιστώσει μελετώντας το προφίλ της διαδρομής, οι αναβάσεις προς τις υψηλότερες κορυφές ήταν εξαιρετικά απαιτητικές, με κλίσεις που σε αρκετά σημεία ξεπερνούσαν το 40%.
Εκεί αποδείχθηκε καθοριστική η επιλογή να χρησιμοποιήσω μπατόν. Με βοήθησαν να εξοικονομήσω πολύτιμη ενέργεια στις μεγάλες αναβάσεις, ώστε να μπορώ να διατηρήσω καλύτερη απόδοση στο δεύτερο μισό του αγώνα και στις απαιτητικές κατηφόρες, που εξαρχής αποτελούσαν μέρος της στρατηγικής μου.
Ένα ακόμη στοιχείο που ξεχώρισα ήταν η οργάνωση. Η παρουσία των εθελοντών στα πιο δύσβατα και επικίνδυνα περάσματα ήταν συνεχής, καθοδηγώντας τους αθλητές προς την ασφαλέστερη γραμμή. Παράλληλα, οι σταθμοί τροφοδοσίας ήταν από τους πιο πλήρεις που έχω συναντήσει, με μεγάλη ποικιλία από φρούτα, αλλαντικά και πολλά ακόμη τρόφιμα, πέρα από τα συνηθισμένα γλυκά και αλμυρά εδέσματα.
Υπήρξαν επίσης λίγα τμήματα καθαρής αναρρίχησης, στοιχεία που διαφοροποιούσαν τη διαδρομή από έναν κλασικό ορεινό αγώνα και απαιτούσαν συνεχή προσαρμογή στον τρόπο κίνησης πάνω στο τερέν.
Παρά τη μέτρια τελική μου θέση στην κατάταξη, η εμπειρία ήταν απόλυτα γεμάτη. Ιδιαίτερα το πρώτο μισό του αγώνα, με το σκηνικό των βράχων, της ομίχλης και του ανέμου, είχε κάτι εξαιρετικά περιπετειώδες και σχεδόν παιχνιδιάρικο, υπενθυμίζοντάς μου γιατί αγαπάμε αυτού του είδους το τρέξιμο.
Ο αγώνας συγκέντρωσε 121 αθλητές, με περίπου το 10% να μην καταφέρνει να ολοκληρώσει τη διαδρομή (DNF). Για μένα, όμως, η μεγαλύτερη αξία δεν βρισκόταν στην κατάταξη. Βρισκόταν στο ότι δοκιμάστηκα σε συνθήκες που μέχρι σήμερα δεν είχα συναντήσει: παρατεταμένη κίνηση πάνω από τα 2.000 μέτρα, εξαντλητικές κλίσεις και τεχνικά περάσματα που σε αναγκάζουν να ξανασκεφτείς τι σημαίνει να κινείσαι αποτελεσματικά στο βουνό.
Ήταν ένας αγώνας που, περισσότερο από έναν ακόμη τερματισμό, μου άφησε ένα διαφορετικό τρόπο να βλέπω το ορεινό τρέξιμο."
