Ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από το νέο παγκόσμιο ρεκόρ μαραθωνίου; Το άρθρο εξερευνά την προπονητική φιλοσοφία του Claudio Berardelli και δείχνει γιατί η κορυφαία απόδοση δεν χτίζεται μόνο με χιλιόμετρα, αλλά με σχέση, υπομονή, κατανόηση και σωστό περιβάλλον.
Αν το δούμε από την πλευρά της εφαρμοσμένης φυσιολογίας της άσκησης, το προφίλ ενός σύγχρονου τριαθλητή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.
«Την άλλη εβδομάδα θα είμαι πνιγμένος/η, οπότε βάλε μου πιο έντονες/πολλές/μεγάλες προπονήσεις τώρα για να "καλύψω" ό,τι θα χάσω». Και κάπου εκεί, χρειάζεται να πατήσουμε φρένο. Όχι στην προπόνηση, αλλά στη λογική που την περιβάλλει.
Αυτό που με προβληματίζει ως προπονητή και ως αθλητή, δεν είναι η επιθυμία να συμμετέχεις και να ολοκληρώσεις κάτι μεγάλο. Είναι η ανάγκη να φτάσεις στο τέλος χωρίς να έχεις περπατήσει τη διαδρομή, να "πηδήξεις" βήματα κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Όταν ένας προπονητής –συνειδητά ή ασυνείδητα– καλλιεργεί την αίσθηση ότι οι αθλητές του είναι "διαφορετικοί", "ανώτεροι", "εκλεκτοί", τότε σταδιακά στήνει ένα πλαίσιο σύγκρισης, όχι εξέλιξης. Η ανάγκη του ίδιου να επιβεβαιώσει την αξία του μέσα από την απόλυτη αφοσίωση των αθλητών του, λειτουργεί σαν μικρό δηλητήριο που διαχέεται στις σχέσεις.
